Η Δράμα βρίσκεται στη σημερινή της θέση από τα τέλη της 5ης π.Χ. χιλιετίας! Η μακραίωνη κατοίκηση και παρουσία οφείλονται στα άφθονα νερά της και τον γόνιμο κάμπο της.
Οι πιο αρχαίοι κάτοικοι της Δράμας ήταν Θράκες. Στους Αρχαϊκούς Χρόνους η περιοχή επικοινωνούσε εμπορικά με ελληνικές αποικίες των θρακομακεδονικών παραλίων.
Στα μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα ο Φίλιππος Β’ ενέταξε την περιοχή στο βασίλειο της Μακεδονίας. Όσο για τη Δράμα των ιστορικών χρόνων αυτή πιθανότατα βρισκόταν στη θέση της σύγχρονης πόλης.
Κατά τη Ρωμαϊκή Περίοδο η πόλη προσαρτήθηκε στη ρωμαϊκή αποικία των Φιλίππων, η οποία ιδρύθηκε το 42 π.Χ.
Στα Βυζαντινά Χρόνια ήταν μια μικρή οχυρωμένη πόλη, ενώ από τον 9ο έως τον 13ο αιώνα απέκτησε έναν έντονα εμπορικό και στρατηγικό χαρακτήρα. Το 1206 και μέχρι το 1224 έπεσε στα χέρια των Λατίνων της Τέταρτης Σταυροφορίας και από το 1345 έως το 1371 αποτέλεσε τμήμα του βασιλείου των Σέρβων. Το 1383 καταλήφθηκε από τους Τούρκους.
Φτάνουμε στον 18ο αιώνα όπου τότε η ευρύτερη περιοχή της Δράμας γνωρίζει μεγάλη οικονομική και εμπορική άνθηση λόγω της καλλιέργειας του καπνού. Ο μητροπολίτης Δράμας θα φροντίσει για τη διάδοση της ελληνικής παιδείας δημιουργώντας μνημειακά σχολικά κτίρια στη Δράμα, το Δοξάτο, την Πρωσοτσάνη και αλλού.
Το 1912 η Δράμα καταλαμβάνεται από τους Βούλγαρους (Α’ Βαλκανικός Πόλεμος) και απελευθερώνεται από τον ελληνικό στρατό την 1η Ιουλίου 1913 (Β’ Βαλκανικός Πόλεμος).
Στον Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα ξαναπέσει στα χέρια των Βούλγαρων (1916-1918).
Με τη Συνθήκη της Λοζάνης (1923) και την Ανταλλαγή των Πληθυσμών, οι μουσουλμάνοι της πόλης αποχωρούν και στη θέση τους έρχονται πρόσφυγες από τη Θράκη, τον Πόντο και τη Μικρά Ασία.
Η Δράμα θα γνωρίσει και μια τρίτη φορά τη βουλγαρική κατοχή κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1941-1944) η οποία μάλιστα θα έχει το βαρύ τίμημα της «σφαγής» των κατοίκων της πόλης το 1941. Την ίδια περίοδο θα εξοντωθεί βάναυσα και το εβραϊκό στοιχείο της Δράμας.
